Patrick Meyfroidt / Researcher, Professor

UCLouvain, Earth and Life Institute / Geography

De vertaling van deze getuigenis werd automatisch gegenereerd door een vertaalprogramma. Bedankt voor uw begrip.

Duurzaamheid is een proces. Oplossingen voor milieuproblemen leiden vaak tot verdere, onvoorziene problemen. Mijn vakgebied betreft kwesties rond landgebruik, wat doen we met het land dat we op aarde hebben en de hulpbronnen ervan? Land is het brandpunt van een toenemend aantal functies en eisen, van voedselproductie tot koolstofopslag, esthetische en culturele rollen, behoud van de biodiversiteit, menselijke nederzettingen, regulering van waterstromen, recreatieve activiteiten, en andere. Het evenwicht tussen deze veelvoudige en vaak concurrerende eisen wordt steeds ingewikkelder. Een te simplistische nadruk op bepaalde aspecten, zoals de noodzaak van een negatieve uitstoot van broeikasgassen op het land, kan andere behoeften in gevaar brengen, zoals de bescherming van de natuur of het plaatselijke levensonderhoud van mensen die van het land afhankelijk zijn.
De weg naar duurzamere samenlevingen vereist de verbinding tussen bottom-up (van individuele, familiale, lokale gemeenschappen) en top-down (politieke en structurele) veranderingen. Persoonlijk voel ik me niet op mijn gemak bij het geven van lessen aan anderen, bij het naar voren brengen van mijn eigen prestaties of bij het zien van mezelf als een goed voorbeeld, en dat zal ik ook nooit doen. We hebben een oud rijtjeshuis volledig gerenoveerd om het met natuurlijke materialen te isoleren, een regenwatertank te reactiveren, een hoogrendement verwarmingssysteem te installeren en over te schakelen op hernieuwbare elektriciteit. We verminderen geleidelijk aan de vleesconsumptie in het huishouden, gebruiken het openbaar vervoer voor een groot deel van onze bewegingen en proberen bewuste beslissingen te nemen, rekening houdend met de vele dimensies van duurzaamheid. Maar dat is niet veel.
Met twee kinderen van schoolgaande leeftijd, een dynamisch onderzoeksteam dat op mij rekent, dat in Brussel woont en in Louvain-la-Neuve werkt, en dat ook andere familieleden heeft die ik moet onderhouden, ben ik er tot nu toe niet in geslaagd om een auto voor veel dagelijkse woon-werkverkeer kwijt te raken. Er zijn waarschijnlijk maatschappelijke redenen om dit moeilijk te maken (bv. maatschappelijke organisatie in termen van werktijden en andere), maar veel daarvan heeft waarschijnlijk ook te maken met mij en mijn manier om afwegingen te maken met betrekking tot mensen om mij heen. Andere personen kunnen dit gemakkelijker vinden, maar voor mij is dit ongemakkelijke gevoel van het moeten balanceren van situaties een onderdeel van de dagelijkse ervaring.

%d bloggers liken dit: