Stef Craps / Professor of English Literature

Ghent University / Literary studies, environmental humanities

De vertaling van deze getuigenis werd automatisch gegenereerd door een vertaalprogramma. Bedankt voor uw begrip.

Klimaatverandering wordt vaak in strikt wetenschappelijke, economische of technische termen besproken, maar het roept ook diepgaande vragen op over de betekenis, de waarde en de rechtvaardigheid, omdat het de gebruikelijke manieren om de wereld te bekijken en te bewonen op losse schroeven zet. Klimaatverandering daagt de verbeelding uit, schudt het idee van wat het betekent om mens te zijn, en dwingt ons om onze relatie met de planeet en met elkaar opnieuw in kaart te brengen. Mijn huidige onderzoek en onderwijs onderzoeken hoe literatuur en cultuur meer in het algemeen worstelen om deze grote bedreiging voor het milieu adequaat weer te geven. De laatste jaren is er een golf van literaire teksten en andere artistieke werken ontstaan die vernieuwende verhalen vertellen die de perspectiefverschuivingen en de nieuwe manieren van denken en voelen die de klimaatverandering noodzakelijk maakt, willen vergemakkelijken. Fact-finding is uiteraard van belang als het gaat om klimaatverandering, maar ook om het verkrijgen van inzicht in het vertellen van verhalen. Immers, feiten veranderen niet de mensen van gedachten, maar verhalen wel.
Mijn werk aan de menselijke fantasierijke betrokkenheid bij de klimaatverandering heeft mij overtuigd van de ontstellende omvang en complexiteit van de crisis waarmee we te maken hebben en die bekende vormen van verhaallijnen tart. Hoewel ik maar één kind heb, mijn dieet is grotendeels vegetarisch, ik gebruik zoveel mogelijk het openbaar vervoer, en er staan zonnepanelen op het dak van mijn huis, ik ben niet echt heilig voor het klimaat, ik vlieg nog steeds veel te veel voor mijn werk om die titel te kunnen claimen. Maar helaas maakt dit alles in het grote geheel niet veel uit voor het grote geheel.
Als mijn onderzoek mij iets heeft geleerd, dan is het om sceptisch te zijn over de dominante kadrering van de klimaatkwestie als een kwestie van individuele verantwoordelijkheid. Als we ons concentreren op individuele keuzes voor een levensstijl, die vanuit milieuoogpunt min of meer deugdzame keuzes kunnen zijn, lopen we het risico dat we de aandacht afleiden van de beleidsdiscussies die we echt zouden moeten voeren. Het probleem is zo immens dat alleen een massale collectieve inspanning om de klimaatverandering te bestrijden een verregaande kans op succes heeft. Daarom laat ik mij, naast het proberen om op persoonlijk vlak het juiste te doen, leiden door de zorg voor het milieu, ben ik solidair met de studenten die staken voor klimaatactie, en neem ik zelf deel aan klimaatmarsen.

Originally posted 2018-05-19 12:06:19.

%d bloggers like this: