Gry Ulstein / PhD candidate

Ghent University / Comparative Literature

De vertaling van deze getuigenis werd automatisch gegenereerd door een vertaalprogramma. Bedankt voor uw begrip.

Als lid van het door de ERC gefinancierde project “Narrating the Mesh” (NARMESH), bestudeer ik de representatie van niet-menselijke realiteiten en milieuproblemen zoals klimaatverandering in de hedendaagse literatuur. NARMESH verkent de manieren waarop verhalen de lezers uitnodigen om vanuit verschillende perspectieven na te denken over en zich bezig te houden met ecologische kwesties. Ik ben vooral geïnteresseerd in de vreemde/horrorliteratuur als uitdrukking van ecologische angsten.
Omdat mijn onderzoek weinig tot geen praktische toepassing of meetbare impact heeft, vind ik het soms moeilijk om mensen te vertellen wat ik doe. Ze springen snel over naar vragen als “hoe gaat het lezen van een roman helpen om de opwarming van de aarde tegen te gaan” of “is de boekenindustrie niet echt verschrikkelijk voor het milieu?”.
Ze hebben natuurlijk deels gelijk: het lezen van een roman die de klimaatverandering thematiseert, heeft evenveel directe invloed op de opwarming van de aarde als het lezen van een roman over depressie heeft een directe invloed op de geestelijke gezondheid van de aarde.
Ik neem aan dat wat mij in mijn dagelijks onderzoek motiveert, is het idee dat het vertellen van verhalen nog steeds gewaardeerd wordt om zijn vermogen om luisteraars, lezers of kijkers ergens mee naartoe te nemen waar ze niet uit eigen beweging naartoe zouden of niet hadden kunnen gaan. Dit “ergens” kan een plaats zijn, een mentale toestand, een politieke ideologie, dagelijkse gewoonten, of elders.
Mijn leven wordt beïnvloed door en beïnvloedt het milieu op een manier die ik soms zeer verontrustend en moeilijk te onderhandelen vind. Ik heb mijn vlees- en plasticconsumptie beperkt, ik probeer minder te vliegen en ik probeer nooit voedsel weg te gooien. Maar ik hou van lange douches, koop vaker nieuwe kleding dan nodig, ik woon in het buitenland en “moet” af en toe naar huis “vliegen”. De keuzes die ik maak, worden grotendeels bepaald door gebruikelijke patronen waar ik moeite mee heb om uit te breken: er is een discrepantie tussen wat ik weet en wat ik doe aan klimaatverandering.
De verhalen die we onszelf en elkaar vertellen over klimaatverandering en ons aandeel daarin moeten worden uitgedaagd en verbreed; de implicaties ervan moeten worden geactiveerd en gewennig worden gemaakt. Dit kan alleen gebeuren als overheden zich inspannen om communicatie en actie op het gebied van duurzaamheid en ecologie als routinematig onderdeel van het leven van mensen te implementeren.
Een roman kan de opwarming van de aarde niet stoppen. Maar sommige verhalen blijven bij ons, mogelijk van invloed op de manier waarop we over de wereld denken en op de manier waarop we in de wereld leven.

Originally posted 2018-07-22 19:35:02.

%d bloggers liken dit: