Véronique Servais / Professor

University of Liège / Anthropology of nature and animals

De vertaling van deze getuigenis werd automatisch gegenereerd door een vertaalprogramma. Bedankt voor uw begrip.

Ontkoppeling
Als sociaal wetenschapper werkzaam op het gebied van de milieugerichte geesteswetenschappen, is mijn belangrijkste zorg de alomtegenwoordige ontkoppeling van de natuurlijke wereld. Ik denk dat het een diepe impact heeft op ons leven, op elk niveau, van het individu tot het sociale. Ontkoppeling maakt ons blind voor de relaties en het systemische karakter van socio-ecosystemen. Het kan vele vormen aannemen, maar
ze komen allemaal samen om onze leefomgeving zinloos te maken, waar het leven zelf nauwelijks wordt waargenomen. Er is behoefte aan het herstellen van de relaties met de planeet en andere levensvormen die zich zouden ontvouwen in wetenschappelijke kennis en affectiviteit. Ik probeer er als docent en onderzoeker aan te werken.
Uit de noodlottige situatie komen
Als het op de planeet aarde aankomt, is er overal slecht nieuws. Ik heb lang gezocht naar manieren om te ontsnappen aan een diep gevoel van hulpeloosheid. Toen realiseerde ik me dat de eerste stap was om mijn eigen manier van leven te veranderen. En het bleek uiteindelijk een verandering van mijn waardensysteem te zijn. Eerst besloot ik te stoppen met het reizen met het vliegtuig. Omdat ik een geleerde ben, was dit een moeilijke beslissing, maar het veranderde de manier waarop ik mijn werk zie. Bovendien heb ik veel kleine dingen veranderd om mijn energieverbruik en ecologische voetafdruk te verminderen. Ik werd, zoals veel mensen, een bewuste consument. Ik verdien er geen verdienste voor. De volgende stap, en veel moeilijker, zal zijn om een manier te vinden om te stoppen met alleen in mijn auto te gaan werken. Dit zal om praktische redenen niet eenvoudig zijn. Het veronderstelt dat ik een aantal beperkingen in mijn tijdschema accepteer.
Zelfbeheersing
Voor mijn ouders, die opgroeiden in arme gezinnen, was zelfbeheersing slecht omdat het een teken van armoede was. Maar het is gewoon een feit dat mijn vrijheid om “te gaan en staan waar ik wil” de vrijheid van mijn kleinkinderen om een bevredigend leven te leiden in gevaar brengt. Voor mij is zelfbeheersing dus vooral een geschenk aan hen. Het komt het meest natuurlijk. Als mijn kleinkinderen me zullen vragen: “Wat heb je voor het klimaat gedaan?”, dan wil ik ze geen antwoord geven: “niets”.

Originally posted 2018-05-21 00:08:09.

%d bloggers liken dit: